Dogo argentino miał być psem wszechstronnym, nadającym się do życia na wsi jak i w mieście gdzie miał spełniać, oprócz funkcji psa myśliwskiego, role psa stróżującego. Antonio starał się więc stworzyć psa, który nie tylko ostrzeże szczekaniem czy zaatakuje intruza, ale który, w razie potrzeby, będzie gotowy oddać życie w obronie swego pana.
Dog argentyński ma być łagodny w stosunku do ludzi, chyba, że zostaną zaatakowani jego najbliżsi, wtedy powinien ich bronić. Ma być czuły i tolerancyjny w stosunku do dzieci. Jako pies pracujący w sforach, musi zawsze wykonywać polecenia myśliwego, tzn. być mu uległym i podporządkowanym. Jednak całe jego wyważenie i podporządkowanie człowiekowi powinno iść w parze z ogromną zaciętością w momencie walki z dzikiem czy pumą. Wszystkich tych cech należy oczywiście wymagać od osobników dorosłych, wychowując je od szczenięcia pod tym kątem, wyciszając agresję do innych zwierząt (np. bydła, ptactwa domowego, kotów) i ukierunkowując ją na te, które są przedmiotem polowań.
Dogo argentino jest psem odważnym, zrównoważonym i inteligentnym. Pewność siebie i wyważenie pozwalają mu prawidłowo oceniać sytuacje i adekwatnie na nią reagować. Mimo, że jest mało hałaśliwy, świetnie spełnia funkcje psa stróżującego. Jego niezwykła czujność oraz silny instynkt ochrony stada czynią z niego doskonałego psa stróżująco-obronnego. W przeciwieństwie do niektórych ras typowo stróżujących, dogo nie nadaje się jednak do pilnowania niezamieszkałych posesji, gdyż potrzebuje on stałego kontaktu z człowiekiem. Dog argentyński miał być psem gotowym oddać życie za swego pana, a nie za jego dobytek. Stąd też brak bliskiego kontaktu z człowiekiem deformuje jego charakter i wyrządza psu krzywdę.
W stosunku do ludzi dogo jest psem z jednej strony nieufnym, z drugiej bardzo wylewnym. Domowników traktuje z uwielbieniem i oddaniem, jest przyjazny w stosunku do innych ludzi w ich obecności i, jeśli spotka się z aprobatą, wręcz nachalny w dopominaniu się o pieszczoty w stosunku do bliskich przyjaciół rodziny. Obcych traktuje z rezerwą, czujnie przypatrując się ich relacji z domownikami. Jeśli ta jest uczuciowa dogo również taki będzie, jeśli ta jest poprawna lecz formalna, dogo zachowa ten sam dystans, jeśli jednak stwarza ona zagrożenie, dogo natychmiast gotów będzie stanąć w obronie swego pana.
Jego relacja z dziećmi jest, przy odpowiednim wychowaniu, doskonała. Dogi argentyńskie są wspaniałymi towarzyszami dziecięcych zabaw, cierpliwymi, wyrozumiałymi i opiekuńczymi. Nie należy jednak nigdy zostawiać bez opieki małych dzieci z psem, gdyż może on przez przypadek zrobić dziecku krzywdę, uderzając je chociażby w twarz machającym w przypływie radości ogonem, przewracając nim na ziemie czy niechcący nadeptując.
Dogi argentyńskie nie są psami nachalnymi. Owszem, dopominają się o pieszczoty, jeśli jednak się im ich w danym momencie odmawia, nie zamęczają nas swoja obecnością.
Psy te, w domu raczej spokojne i dystyngowane, zmieniają się radykalnie podczas spacerów. Jest to rasa bardzo aktywna, wymagająca codziennie sporej dawki ruchu. Silnie rozwinięty instynkt myśliwski musi znaleść swoje ujście, jeśli nie podczas spacerów po lesie, to przy pomocy innych form aktywnego spędzania czasu.
Przed spuszczeniem dogo ze smyczy w lesie, należy jednak mieć pewność, ze pies nie oddali się bez naszej zgody. Jeśli tak nie jest, upewnijmy się, ze w promieniu kilku a nawet kilkunastu kilometrów nie ma drogi czy torów kolejowych. W przeciwnym razie narażamy go bowiem na wypadek gdyż pokonanie takiego dystansu nie stanowi dla tych psów żadnego problemu.
Dog argentyński jest najzwinniejszym, najszybszym i najwytrzymalszym psem wsród dużych molosów. Jego predyspozycje fizyczne oraz zaciętość i wola walki czynią z niego psa świetnie nadającego się do asystowania swemu panu w trakcie uprawiania takich sportów jak pływanie, bieganie, jazda na rowerze czy jazda konna w terenie. Jest psem bardzo ambitnym i dość niezależnym. Oznacza to, ze, owszem chętnie wykonuje polecenia swego pana i często są one dla niego wyzwaniem, ale podejmuje się ich wykonania bardziej na zasadzie partnerstwa niż z pozycji poddanego.
Codzienna dawka ruchu jest w przypadku dogo argentino niezbędna. Jeśli nie możemy mu jej zapewnić, nie decydujmy się na tę rasę. Brakowi wysiłku fizycznego towarzyszy nadmierna aktywność psa w domu, nadpobudliwość, niszczenie przedmiotów oraz wzrastająca agresja.
Silny i dominujący charakter dogo argentino wymaga prawidłowej edukacji od wczesnych miesięcy życia. Od prawidłowego wychowania będzie bowiem zależało czy wyrośnie on na zrównoważonego, posłusznego towarzysza kilkunastu następnych lat czy, wręcz odwrotnie, stanie się ciężarem stwarzającym zagrożenie dla domowników, innych ludzi i zwierząt.
Oprócz psa myśliwskiego, stróżującego czy rodzinnego, rasa ta sprawdza lub sprawdziła się w dogoterapii, jako pies ratownik, pies policyjny, a nawet pies przewodnik niewidomych.
Autor: Anna Dezor - Nido de Cóndores