Dogo Argentino - Zanim kupisz Dogo Argentino

Zakup szczenięcia

Rozważając kupno dogo argentino, należy najpierw upewnić się, ze dysponujemy czasem, chęciami oraz środkami niezbędnymi do prawidłowego przyjęcia, wychowania i utrzymania psa tej rasy. Dogi argentyńskie żyją przeciętnie 10-12 lat. Mimo, że jest to rasa mało chorowita, trzeba liczyć się z możliwością wystąpienia u niej dysplazji czy schorzeń skórnych, i zdać sobie sprawę, ze leczenie ich należy do czasochłonnych i kosztownych. To samo tyczy się wyżywienia, od którego zależeć będzie rozwój szczenięcia i kondycja psa, gdy dorośnie. Również ważne jak zdrowie czy wyżywienie jest wychowanie tego myśliwskiego molosa. Należy wiec upewnić się, że będziemy w stanie poświęcić mu czas niezbędny do prawidłowej socjalizacji i wychowania oraz zapewnić codzienną dawkę ruchu.

Zanim definitywnie zdecydujemy się na zakup szczenięcia, należy również upewnić się, ze wszyscy domownicy zgadzają się na to. W przeciwnym wypadku, stanie się ono bowiem przedmiotem dyskusji a napięta atmosfera i niechęć w stosunku do szczenięcia odbije się negatywnie przede wszystkim na nim samym.

Kolejnym ważnym elementem poprzedzającym zakup szczenięcia, jest źródło, z którego mamy zamiar go nabyć. W żadnym wypadku nie powinno się kupować psa tej rasy w sklepie ze zwierzętami lub od osób oferujących psy bez rodowodu. Tych ostatnich należy się szczególnie wystrzegać, gdyż kupując psa z takiego źródła nie mamy żadnej gwarancji co do jego pochodzenia, zdrowia i charakteru. Sprzedając psa bez udokumentowanego pochodzenia (metryka lub rodowód) nikt nie może nam zagwarantować, że dane szczenię jest właśnie dogiem argentyńskim, a nie na przykład mieszańcem takich ras jak biały bokser, bulterier, buldog amerykański czy american staffordshire terier. W ten sposób, nie jesteśmy w stanie przewidzieć ani wielkości czy wyglądu psa, ani, co gorsza, jego charakteru.

To samo tyczy się jego rodziców i dalszych przodków. Nie wiemy wiec czy ci ostatni nie posiadali chorób genetycznych lub wad charakteru wykluczających ich z hodowli i czy szczenię nie odziedziczyło którejś z nich. Pies z takiego źródła jest jednym słowem jedna wielka niewiadoma, co w przypadku rasy takiej jak dogo argentino może być niebezpieczne.

Dlategoteż tak ważny jest wybór hodowli, z której będzie pochodził nasz dog argentyński.

Wybór szczenięcia

Wybierając szczenię należy zwrócić uwagę na jego stan fizyczny oraz zachowanie.

Spojrzenie powinno być żywe a oczy czyste. Silnie łzawiące oczy mogą świadczyć o zapaleniu spojówek, natomiast przyczyną zaropiałych może być nawet nosówka.

Uszy powinny być czyste i suche. Nieprzyjemny zapach może świadczyć o zapaleniu ucha.

Okolica odbytu powinna być czysta. Sierść o żółtawym zabarwieniu może świadczyć o biegunce, i co za tym idzie problemach jelitowych lub zarobaczeniu.

Symptomem zarobaczenia może być również wzdęty brzuch. Należy jednak pamiętać, że u szczeniąt bezpośrednio po jedzeniu często sprawia on wrażenie wzdętego mimo, że szczenię jest zdrowe.

Skóra powinna być gładka i różowa, a sierść błyszcząca i prawie pozbawiona zapachu. Obecność pcheł lub kleszczy może doprowadzić do anemii i świadczy o niewłaściwej higienie panującej w hodowli.

Oczy powinny być koloru orzechowego, ciemnobrązowego lub prawie czarnego, nigdy żółtego czy niebieskiego.

Zgryz powinien być nożycowy lub cęgowy.

Wzorzec wymaga ciemnej pigmentacji nosa, powiek i warg. Należy pamiętać jednak, ze dogi argentyńskie pigmentują z wiekiem i brak pigmentacji u szczeniąt nie jest wada.

Charakter szczenięcia jest równie ważny co jego stan ogólny. Jego zachowanie w stosunku do reszty rodzeństwa, a zwłaszcza jego stosunek do nas powinien więc odgrywać kluczową rolę w momencie wyboru psa, który będzie towarzyszył nam podczas następnych kilkunastu lat życia.

Obserwacja szczenięcia w czasie zabaw z rodzeństwem, pozwoli nam na przybliżenie jego charakteru i mimo, ze w wieku dwóch miesięcy, hierarchia miedzy szczeniętami może wielokrotnie ulegać zmianie nawet podczas tej samej zabawy, pewne cechy nie umkną naszej uwadze. Podobnie będzie w przypadku kontaktu z człowiekiem, gdzie zaobserwujemy szczenięta nieśmiałe i odważne, dominujące i ulegle, spokojne i aktywne.

Aby uniknąć lub zapobiec ewentualnym problemom wychowawczym, osobom niemającym doświadczenia z molosami i rodzinom z dziećmi zaleca się wybór szczenięcia, które z łatwością się podporządkowuje i akceptuje przywództwo człowieka. Reakcją takiego szczenięcia na człowieka przyciągającego jego uwagę klaskaniem, jest podbiegniecie z nieznacznie uniesionym lub opuszczonym ogonem. Szczenięta agresywne dominujące podbiegają w podskokach, z wysoko uniesionym ogonem, podczas gdy szczenięta zbyt ulegle lub strachliwe wahają się, zbliżając się powoli z ogonem miedzy tylnymi łapami lub pozostają w miejscu a nawet uciekają.

W momencie oddalania się człowieka, dominujące szczenię idzie za nim z podniesionym ogonem. Szczenięta agresywne dominujące podążają za człowiekiem próbując gryźć jego stopy lub nogawki. Uległe szczenię idzie wolno, z opuszczonym ogonem natomiast szczenię źle zsocjalizowane podąża za człowiekiem z podkulonym ogonem, nierzadko wahając się.

Podczas próby wywrócenia szczenięcia na plecy i przytrzymania go w tej pozycji za gardło podczas kilkudziesięciu sekund, szczenięta agresywne dominujące walczą zaciekle gryząc i próbując się podnieść, te mniej dominujące oraz szybko podporządkowujące się walczą bez gryzienia i z czasem akceptują pozycje, w której się znajdują natomiast szczenięta ulegle pozostają w bezruchu lub próbują lizać ręce.

Głaszcząc psa począwszy od głowy, wzdłuż grzbietu i skończywszy na zadzie, i próbując jednocześnie uniemożliwić mu oddalenie się zaobserwujemy, ze szczenięta akceptujące przywództwo człowieka akceptują również te formę podporządkowania się. Odwracają się, usiłując lizać ręce lub kładą się na ziemi. Szczenięta dominujące będą próbowały się oddalić, podczas gdy dominujące agresywne mogą nawet ugryźć.

Dominujące szczenię uniesione w górę, pozbawione kontaktu z podłożem w czasie kilkudziesięciu sekund będzie próbowało się uwolnić z objęcia człowieka, agresywne dominujące walczy, warczy i gryzie, łatwo podporządkowujące się będzie walczyć, lecz szybko zaakceptuje pozycję, w której się znajduje, podobnie jak ulegle, które pozostaje w bezruchu, liżąc ręce.

Szczenię dominujące agresywne nie akceptuje przywódctwa człowieka i nie zawaha się go zaatakować. Psy o takim charakterze nadają się tylko dla osób o dużym doświadczeniu kynologicznym i najlepiej sprawdzają się w roli psa obronnego lub policyjnego. Odradza się je większości indywidualnych właścicieli a zwłaszcza rodzinom z dziećmi. U dogo argentino taki charakter jest wadą.

Dominujące szczenięta są pewne siebie i sprowokowane mogą zaatakować, akceptują one jednak przywództwo człowieka, jeśli właściciel jest wystarczająco stanowczy i konsekwentny. Psy o takim charakterze nie nadają się dla osób niezdecydowanych, o nikłej wiedzy kynologicznej czy braku doświadczenia z molosami. W odpowiednich rękach, dominujące szczenię może stać się doskonałym psem stróżującym, obronnym a nawet rodzinnym. Mimo tego nie poleca się ich rodzinom z małymi dziećmi, niemającym doświadczenia z psami.

Szczenię łatwo akceptujące przywództwo człowieka jest otwarte i przyjacielskie. Jego giętki charakter i temperament sprawiają, że bez trudności adaptuje się do sytuacji i otoczenia, w których przyszło mu się znaleść. Odpowiednio wychowany, pies o tak zrównoważonym charakterze, ani zbyt dominujący, ani zbyt uległy, nadaje się dla rodzin z dziećmi.

Uległe szczenięta są z natury podporządkowane. Szybko się adaptują i ich wychowanie nie sprawia problemów. Są idealnymi psami dla osób niemających doświadczenia z molosami, dla rodzin z małymi dziećmi oraz dla tych osób, które w przyszłości planują mieć dziecko.

Szczenię zbyt uległe, strachliwe, źle socjalizowane wymaga szczególnej uwagi ze strony właściciela. Źle znosi reprymendy i brak mu pewności siebie. Odpowiednio prowadzone, może przebywać z dziećmi. Pamiętajmy jednak, ze w sytuacji zagrożenia, źle wychowany pies o takim charakterze może zaatakować ze strachu. U dorosłych dogów argentyńskich takie zachowanie jest wada.

Charakter większości dogów argentyńskich oscyluje miedzy dominującym a łatwo akceptującym przywództwo człowieka. Mimo, ze dość często zdarzają się tez psy o charakterze uległym, dogo argentino jest, jak większość molosów, rasą trudną i wymagająca. Przy wyborze szczenięcia, zwróćmy wiec szczególną uwagę nie tylko na jego wygląd, ale przede wszystkim temperament i zachowanie.

Szczenię w domu

Kiedy szczenię skończy 8 tygodni (60 dni) można juz zabrać je do domu.

Pierwsza podróż odbywa się najczęściej samochodem, w którym oprócz kierowcy powinna być jeszcze druga osoba, zajmująca się szczeniakiem. Odradzam pozostawienie szczenięcia na tylnym siedzeniu, w kartonie lub klatce, gdzie będzie się czuło wyobcowane i osamotnione. W czasie tej pierwszej podroży najlepszym rozwiązaniem jest umieszczenie szczenięcia na kolanach, gdzie będziemy mogli uspokajać je głosem i głaskaniem, minimalizując w ten sposób stres związany z rozłąką z rodzeństwem, zmianą otoczenia oraz pierwsza podróżą. W ten sposób nawiążemy również pierwszy kontakt ze szczenięciem, co powinno pozytywnie wpłynąć na dalszą naszą z nim relację. Dobrze jest mieć pod ręką ręczniki lub rolkę papieru, na wypadek gdyby szczenię zwymiotowało. Jeśli do tego dojdzie, powinniśmy zareagować spokojnie, ignorując wręcz to, co się wydarzyło. Wystarczająco nieprzyjemny jest, bowiem dla szczenięcia juz sam fakt zwymiotowania.

Dog argentyński może przebywać zarówno w domu jak i na dworze. Jego krótka sierść generalnie pozbawiona jest podszerstka, często pojawia się on jednak u psów żyjących w chłodniejszym klimacie. Jeśli nasz dogo ma przebywać większość czasu poza domem, należy koniecznie udostępnić mu ocieploną, solidną budę, umieszczoną w osłoniętym od wiatru, zadaszonym i częściowo zacienionym miejscu.

Mimo swych rozmiarów, dogo argentino równie dobrze czuje się w kawalerce, co w domu z ogrodem, zawsze, kiedy zapewni mu się dostateczną ilość ruchu i poświeci wystarczającą ilość czasu. Szczenięciu przebywającemu w mieszkaniu należy wyznaczyć stałe miejsce, w którym będzie spało i jadło. W tym celu zaleca się umieszczenie jego posłania (materac, koc lub ponton wykonany z kordury, tkaniny odpornej na gryzienie i drapanie) wraz z miskami (najlepiej metalowymi), zabawkami (gumowymi) i gryzakami (ze skóry wołowej) w tej części domu, w której ruch jest ograniczony, tak, aby szczenię czuło się bezpiecznie i nic ani nikt nie zakłócał zbyt często jego odpoczynku czy snu.

Autor: Anna Dezor - Nido de Cóndores