Zdrowie

Mimo, że dogo argentino jest rasą, która raczej rzadko boryka się z poważnymi problemami zdrowotnymi, proponuje omówić te patologie, które najczęściej u niej występują, a mianowicie choroby skóry i dysplazję.

Dysplazja

Dysplazja jest schorzeniem, które nie ogranicza się tylko do ras o podwyższonym ryzyku, takich jak molosy czy owczarki niemieckie, lecz może zdarzyć się w praktycznie każdej rasie (uwarunkowana wagą, wzrostem, tempem wzrostu i przyrostu masy, zbyt wąską selekcją itd.) Jest ona następstwem uwarunkowanej genetycznie skłonności do zbyt luźnych połączeń poszczególnych elementów stawu biodrowego. Choroba rozwija się od pierwszych miesięcy życia szczenięcia powodowana obluźnieniem panewki kości miednicy, nadmierna ruchliwością głowy kości udowej oraz zwiotczeniem więzadła obłego. Z czasem głowa kości udowej traci swój okrągły kształt i jej powierzchnia staje się nieregularna, podobnie jak powierzchnia panewki, która ulega spłyceniu tak, że oba te elementy z każdym dniem coraz mniej do siebie pasują i coraz bardziej się od siebie oddalają. Im bardziej panewka i głowa kości udowej oddalają się od siebie, tym bardziej rozciągają się więzadła i torebka stawowa, które maja stabilizować staw. Z czasem wiec dochodzi do zwyrodnienia całego stawu, który ulega zapaleniu i prowokuje silny ból poprzedzający wysiłek fizyczny, towarzyszący jego realizacji lub po nim następujący.

Tak jak juz wspominaliśmy, predyspozycje do rozwinięcia dysplazji przekazywane są z pokolenia na pokolenie. Choroba ta ma charakter patologii zależnej od dużej liczby genow, z których każdy z osobna nie jest jednak w stanie jej spowodować. Ta poligenność idzie często w parze z innymi faktorami takimi jak klimat, odżywianie czy trening fizyczny. Obecnie przyjmuje się, ze rozwój dysplazji jest w znacznym stopniu uwarunkowany genetycznie lecz wystąpienie zmian chorobowych zależy również od czynników środowiskowych takich jak warunki odchowu szczeniąt, żywienie, trening fizyczny oraz urazy.

Fotodermatozy

Zapalenie skory wywołane promieniami słonecznymi, często idzie w parze z natychmiastową infekcja podrażnionych miejsc(bakterie Pseudomona aureoginosa, Aerobacter sp,E. Epidermidis i E.piogenes-rzadko/oraz różne grzyby) co poważnie komplikuje i wydłuża leczenie.

Miejsca najbardziej narażone na zapalenie skóry to obszary odsłonięte lub pozbawione sierści takie jak kufa a zwłaszcza okolice nosa, grzbiet czy pachwiny.

Choroba objawia się rumieniami, grudkami i pęcherzykami, które nieleczone, tak jak i wszystkie inne dermatozy, przybierają formę szybko rozprzestrzeniających się stanów ropnych.

Mechanizmy sprawiające, ze psy uczulają się na promienie ultrafioletowe ciągle jeszcze nie są znane. Nie wyklucza się jednak, ze tak jak większość schorzeń skórnych u dogo argentino, są one związane ze spadkiem odporności i, w skrajnych przypadkach, wrodzonym jej brakiem.

Alergiczne zapalenie skóry

Zapalenie skóry spowodowane jest nadwrażliwością na niektóre pokarmy. Jest ono niepożądaną odpowiedzią układu immunologicznego na antygeny zawarte w pokarmie spowodowaną zaburzeniem funkcji tegoż właśnie układu. Polega ono najczęściej na nadmiernym wytwarzaniu przeciwciał i wtórnym aktywowaniu reakcji alergiczno-zapalnej w tkankach.

Pierwszymi jego objawami jest zapalenie uszu, warg i opuszek palcowych oraz pokrzywka, której może, ale nie musi, towarzyszyć świąd. Równie często idzie ono w parze z biegunkami, a w skrajnych wypadkach, z wymiotami.

Alergiczne zapalenie skory leczy się za pomocą diety eliminacyjnej polegającej na wyłączeniu z diety psa pokarmów podejrzanych o powodowanie alergii.

Kontaktowe zapalenie skory

Zapalenie skory w miejscach, w których pies styka się z podłożem (broda, łokcie, brzuch, łapy) jest rezultatem nadwrażliwości na takie substancje jak składniki gumy, nylon, poliester, sztuczne barwniki, farby i lakiery do drewna czy żywicę. Jedna z postaci kontaktowego zapalenia skory jest również zapalenie skory spowodowane nadwrażliwością na plastik, z którego zrobione są miski i poidła dla zwierząt. Wspomniane materiały mogą uwalniać alergeny, które w miejscach kontaktu ze skora warg, brody, łokci, brzucha czy łap powodują liczne zmiany skórne.

Choroba w postaci ostrej rozpoczyna się zwykle od obrzęku i zaczerwienienia, potem pojawiają się pęcherzyki i grudki, których następstwem są nadżerki i rozległe powierzchnie sączące, wydzielające przezroczysty płyn surowiczy.

W fazie podostrej powstają łuski i wkrótce następuje ich złuszczanie. Jeżeli choroba nie jest leczona, przechodzi w postać przewlekłą, chroniczna, charakteryzującą się zgrubieniem skory i jej zliszajowaceniem.

Kontaktowemu zapaleniu skory towarzyszy silne swędzenie.

Higiena i pielęgnacja

Zdrowie i higiena są ze sobą ściśle związane. Zabiegi pielęgnacyjne nie tylko utrzymują psa w doskonalej kondycji, ale również zacieśniają więź miedzy właścicielem i jego psem. Dlategoteż najlepiej jest przyzwyczajać go do tych właśnie zabiegów juz od pierwszych miesięcy życia.

Kąpiele

Jeśli nie ma takiej potrzeby, dogo argentino powinno się kąpać jak najrzadziej. Jeśli jednak takoważ istnieje, nie wahajmy się tego uczynić. Częstotliwość kąpieli zależy od wieku, tego czy zwierze przebywa na stale na dworze czy w domu, oraz od stopnia zabrudzenia. Oczywiste jest, ze z racji higieny ogólnej, pies przebywający w domu będzie częściej poddawany tego typu zabiegom pielęgnacyjnym niż ten, który mieszka poza nim.

Szczenię dogo argentino nie powinno być kapane do czwartego miesiąca życia. Szczenięta pochodzące z chowu kojcowego można wykąpać w momencie, gdy zostaną przywiezione do domu. Później jednak, jeśli szczenię jest brudne, zamiast kąpieli, zaleca się używanie suchych szamponów (szamponów w proszku, sprayu lub piance) lub łagodnych lotionow przeznaczonych specjalnie dla szczeniąt. Suche szampony rozprowadza się na ciele szczenięcia, wczesując je pod włos, a następnie wyczesując z włosem. Ręcznikiem zwilżonym lotionem przemywa się szczenię w kierunku, w którym rosną włosy, rozpoczynając od głowy, poprzez szyje, grzbiet, boki i łapy. Jeśli zabrudzenia nie są poważne, to samo można uczynić ręcznikiem zwilżonym woda.

Podobnie postępujemy z psami starymi lub chorymi, których nie można kąpać.

Psa należy myć w ciepłej wodzie, tak, aby nie była ani zimna ani gorąca. Do kąpieli używajmy tylko szamponów przeznaczonych dla psów. Zwracajmy tez uwagę na pH szamponu gdyż niektóre szampony dla psów zamiast pH zbliżonego do pH psiego, posiadają pH kwaśne.

Mycie zaczyna się od grzbietu, boków i kończyn a kończy na głowie, uważając, aby piana nie dostała się do uszu ani oczu. Spłukiwanie rozpoczynamy w kierunku odwrotnym, od głowy w kierunku zadu. Po skończonej kąpieli, psa należy wytrzeć ręcznikiem i unikać przeciągów.

Bezpośrednio po kąpieli, kiedy skóra jest dostatecznie rozmiękczona a sierść dobrze nawilżona, można wyczesać psa.

Szczotkowanie

Szczotkowanie jest niezbędnym elementem psiej higieny. Usuwa ono kurz, martwy naskórek oraz włos. Pobudza krążenie skory oraz jest dobrym pretekstem do jej nawilżenia. Pozwala również na skontrolowanie stanu skory psa oraz zauważenia kleszczy, pcheł czy innych pasożytów.

Do szczotkowania dogo argentino najlepiej nadają się gumowe rękawice lub zgrzebła. Jeśli pies nie jest brudny, przed rozpoczęciem szczotkowania dobrze jest spryskać lekko sierść specjalnym płynem nawilżającym lub woda, co zminimalizuje łamanie się włosa. Wyczesywanie rozpoczyna się od głowy, poprzez szyje, grzbiet, przednie łapy, boki i zad, a kończy na kończynach tylnych.

Obcinanie pazurów

Korzystając z tego, ze w czasie kąpieli pazury ulęgają zmiękczeniu, jest to dobry moment, aby skontrolować ich długość i jeśli istnieje taka potrzeba, obciąć je za pomocą specjalnych cążków. Szczególną uwagę należy poświęcić piątym pazurom przednich łap, które, jako ze nie maja kontaktu z podłożem, nie ścierają się same i są zazwyczaj dużo dłuższe od czterech pozostałych. Obcinając pazury należy uważać, aby nie uszkodzić miazgi.

Znacznie częściej należy kontrolować stan poduszek, zwłaszcza po spacerze. Należy wiec zwrócić uwagę czy nie ma w nich ciał obcych takich jak ciernie, źdźbła traw pomiędzy palcami czy sol w zimie. Wtedy, po każdym spacerze powinno się przemyć dokładnie łapy a następnie natłuścić specjalnymi kremami regenerującymi skore opuszek i zapobiegającymi ich pękaniu, lub oliwka.

Czyszczenie uszu

Uszy u dogo argentino powinno czyścić się średnio raz w tygodniu. Służą do tego płyny do czyszczenia uszu, które wkrapla się bezpośrednio do ucha. Po zakropleniu, należy masować ucho u nasady około minuty a następnie wyczyścić małżowinę (bez zagłębiania się w kanał uszny) płatkiem kosmetycznym.

Higiena uszu jest niezwykle ważna, gdyż nadmiar woskowiny może doprowadzić do czasowej głuchoty psa, a bakteryjne zapalenie uszu idzie często w parze z dermatozami skórnymi.

Pielęgnacja oczu

Z racji swojej budowy i osadzenia, oczy dogo argentino nie wymagają specjalnej pielęgnacji. Jeśli istnieje taka potrzeba, można je przemyć specjalnym płynem do higieny oczu lub sola fizjologiczna.

Jedynie dogom, którym opadają powieki, należy systematycznie przemywać oczy.

Autor: Anna Dezor - Nido de Cóndores